Tak, ten wpis jest o tym, o czym – po tytule – sądzicie, że jest.
Bo muszę się przyznać, że są na ziemi rzeczy, których nie rozumiem. Ani odrobinkę. I nie mam co do nich żadnych złudzeń.
I nie myślę tu o mechanice kwantowej czy filozofii Kanta – co do nich złudzenia mam, wydaje mi się, że w jakimś promilu, może nawet w procencie je pojmuję.
Ni chu chu nie rozumiem natomiast tej krwiożerczości (internetowego) tłumu i jego pędu do linczu. Jest on dla mnie… nielogiczny. Niby wiem, że ludzie rzadko bywają logiczni, a już w tłumie – to w ogóle, ale jednak mimo wszystko ciężko mi takie reakcje ogarnąć swoim rozumkiem.
No bo co się stało? Chłopaki z jednej z małopolskich wsi popili sobie, przywiązali psa do samochodu – i pojechali. Gdy się zatrzymali z psa był już trup. Osobno głowa, osobno reszta. Ale ja tym chłopakom wierzę, gdy mówią:
My tego psa nie chcieli zabić, on mioł se tylko trochę polatać za samochodem. Jechałem wolno, trzydziestką, myślołem, że leci za nami, ale gdy stanąłem, to już go nie było. Jak skręcaliśmy za mostem, to pewnie z całych sił się zapieroł i wtedy mu ten łeb musiało upierdolić. Co się będę przejmowoł. Nie tyle psów tu powiesili. Zresztą pijany żem był. Na trzeźwego bym tego nie zrobił.
(cytat pochodzi z linkowanego wyżej artykułu z GW)
Ano przypuszczałam, że tak to właśnie było. Mało kto na trzeźwo odważyłby się zrobić coś takiego publicznie.
To nie wina (wyłącznie) tych chłopaków, że byli okrutni wobec psa. Ludzie są okrutni wobec zwierząt. Ale ludzie wiedzą, że niektórych rzeczy jednak nie wypada, więc robią je ukradkiem, skrycie (zazwyczaj – przedwigilijne zarzynanie karpi w supermarketach to jeden z wyjątków). Wszyscy o tym wiedzą, lecz nikt tego nie widzi. Lepiej nie widzieć.
My, ludzie.
No, ale czasami komuś coś strzeli do głowy i napisze artykuł o tym, jak ludzie – my, ludzie – traktujemy zwierzęta. Taki artykuł. Ostrzegam – ja mam o nas ludziach bardzo złe mniemanie*, ale i tak niektóre spośród rzeczy tam opisanych nigdy nie przyszłyby mi do głowy.
Ale-ale, dlaczego pragnienie linczu uważam za nielogiczne?
A bo iluż spośród tych ludzi, którzy owych chłopaków nazywają bestiami i życzą im śmierci, dba o, dajmy na to, wolnożyjące koty mieszkające z nimi po sąsiedzku, by miały one zimą okienka do ciepłych piwniczek otwarte? Kilka, kilkanaście procent? Iluż oburza się na wspomniane już przedwigilijne zarzynanie karpi w supermarketach? Kilka procent? A iluż oburzyłoby się obejrzawszy taki filmik:
Scena: pracownik ogłusza świnię prądem, nieskutecznie. Przytomną wiesza na haku, podrzyna gardło. Nie do końca wykrwawioną, żywą, wrzuca do oparzarki z gotującą się wodą. Jej krzyk. Najazd kamery na obserwujące to, czekające w kolejce na rzeź, trzęsące się świnie.
(cytat pochodzi z linkowanego wyżej artykułu z TP)
Mhm? Pewnie znowu kilka procent (1 procent – tylu jest w Polsce, bo chodzi o nas ludzi z Polski, wegan i wegetarian – plus garść obrońców praw zwierząt nie-wege). A świnia jest (ponoć) tak kumata jak pies.
No i doszliśmy do nielogiczności. Świnia jest jak pies, pies jest jak świnia, ale oburzające dla tłumu bywa co najwyżej okrutne traktowanie psów.
Tym ludziom, którzy się burzą, właściwie wisi i powiewa los zwierząt, nawet psów, ośmielam się podejrzewać. Rusza ich ta konkretna historyjka o tym konkretnym psie. No, jest wyjątkowa, trzeba to przyznać.
A więc nie ma różnicy między świnią a psem. Temu konkretnemu psu zdarzyło się coś przeokropnego, ale nie trwało długo – w każdym razie w porównaniu do żywotu (jakiejkolwiek) świni, raczej marnego, na dodatek zakończonego wizytą w rzeźni, gdzie może mieć pecha i nie zostać ogłuszoną w odpowiednim momencie. I nagle widzę tę nienawiść, ziejącą ze zwykłych ludzi, bo usłyszeli o przeokropieństwie, które trafiło się jednemu z psów. No nie pojmuję ni chu chu. Co więcej, jestem dość przerażona. “Kiedyś wpadniesz w moje ręce, a wtedy przekonamy się, jak twoja głowa zniesie kolczasty drut i samochodowy hak” – Hammurabi wiecznie żywy w kraju, w którym 95% ludzi określa się jako katolicy. Wiem, wiem, że w Biblii stoi też: “oko za oko” i “ząb za ząb”, ale mimo wszystko…
Swoją drogą wiecie, co Katechizm Kościoła Katolickiego mówi o traktowaniu zwierząt? Mówi to:
Siódme przykazanie [tak, siódme, nie piąte] domaga się poszanowania integralności stworzenia. Zwierzęta, jak również rośliny i byty nieożywione, są z natury przeznaczone dla dobra wspólnego ludzkości w przeszłości, obecnie i w przyszłości. (…) Zwierzęta są stworzeniami Bożymi. Bóg otacza je swoją opatrznościową troską. (…) Także ludzie są zobowiązani do życzliwości wobec nich. (…) Bóg powierzył zwierzęta panowaniu człowieka, którego stworzył na swój obraz. Jest więc uprawnione wykorzystywanie zwierząt jako pokarmu i do wytwarzania odzieży. Można je oswajać, by towarzyszyły człowiekowi w jego pracach i rozrywkach. Doświadczenia medyczne i naukowe na zwierzętach, są praktykami moralnie dopuszczalnymi, byle tylko mieściły się w rozsądnych granicach i przyczyniały się do leczenia i ratowania życia ludzkiego. (…) Sprzeczne z godnością ludzką jest niepotrzebne zadawanie cierpień zwierzętom lub ich zabijanie. Równie niegodziwe jest wydawanie na nie pieniędzy, które mogłyby w pierwszej kolejności ulżyć ludzkiej biedzie. Można kochać zwierzęta; nie powinny one jednak być przedmiotem uczuć należnych jedynie osobom.
Ot, musiałam ten fragment z katechizmu wyciągnąć, bo strasznie mnie on uwiera (tak, wciąż jeszcze się nie wyapostazjonowałam z rozentuzjazmowanego tłumu). Jeśli ktoś ciekaw całości, oto i link.
*Kiedyś na mojej ulubionej Nonsensopedii wegetarianie zostali określeni jako ludzie, którzy uważają, że człowiek jest najmniej ludzki ze wszystkich zwierząt; bardzo mnie to rozbawiło, bo kurde, coś w tym jest.
